தீபம் கார்த்திகை தீபம்

கார்த்திகை தீபத்தன்று க்ளிக்கிய சில படங்கள்

தீபாவளி சில படங்கள்

Mankhool -Bank Street  பின்புறம்

சின்ன வயதில் தீபாவளி எத்தனை நாளில் வருது  வருது என்று எண்ணி எண்ணியே கை விரல் ரேகை தேய்ந்ததுண்டு.  ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே தயாராக இருக்கும் புதுத் துணிகளை எடுப்பதும், வீட்டிற்கு வருபவர்களுக்கு காட்டுவதும் தனிப் பொழுது போக்கு தான். நிறைய அண்ணன்களுடன் கடைசி தம்பியாய் பிறந்ததால் வருடத்தில் ஒரு முறை தீபாவளிக்கு மட்டுமே புதிசு என்பதால் எனக்கு தீபாவளி ரொம்ப முக்கியமான பண்டிகையாவே இருந்தது. 

Spinney' s அருகில்

நாட்கள் ஏன் தான் இப்படி ஆமையாய் நகருகிறதோ என்று இருக்கும். ஒன்று ஒன்றாய் முளைக்கும் திடீர் பட்டாசுக் கடைகளுக்கு அடிக்கடி விசிட் செய்து நம்ம பட்ஜெட்-ல் எது எது அடங்கும் என்று பார்ப்பதே தனி சந்தோஷம் தான். சில வருடங்களில் டைலர் சொன்ன தேதியில் டிரஸ்-ஐ தராத  நேரங்களில் எனக்கிருந்த டென்சன் சொல்லி மாளாது .


அன்று நான் பட்ட கவலையை ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழலில் பணம் அடித்தவர்கள் கூட
(எப்படி இவ்வளவு பணத்தையும் கடைசி வரை பாதுகாப்பது என்றுதான்) இன்று  பட்டிருக்கமாட்டார்கள். ஏண்டா பக்கத்தில் இருக்கும் ஆறுமுகம் டைலரிடம் கொடுன்னா கேட்காம டவுனில் கொண்டு கொடுத்தில்ல இனி அவன் உனக்கு பொங்கலுக்கு தான் கொடுக்கப் போறான் என்று என் அம்மா வேற வெறுப்பு ஏத்துவார்.  ஆறுமுகம் டைலர் எனும் தின்னை டெய்லரிடம் கொடுத்தெல்லாம் தைத்தால் அதை அதிகாரப்பூர்வ தீபாவளி சட்டை என்று ஒத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். சட்டையில் இரண்டு பாக்கெட் வைத்து அதன் ப்ளாப்பில் K.Tex என்ற லேபில் இல்லாவிட்டால், இது செல்லாது செல்லாது என்று நண்பர்கள் சொல்லிவிடும் அபாயம் இருந்தது.

கல்லூரி பருவத்தில் அத்தனை பரபரப்புடன் இல்லை என்றாலும்  டைலரின் லேபிலுக்கு முக்கியத்துவம் குறையாமலே இருந்தது.

மன்கூல் எரியா தான்

CA படிக்கும் போது, அது தீபாவளி பொங்கல் இரண்டையும் ஒரே கல்லில் அடித்துப் போட்டது . தீபாவளி சமயத்தில் பரிட்சை , பொங்கல் சமயத்தில் ரிசல்ட் என்பதே காரணம். டிரஸ் விஷயத்தில் காம்பரமைஸ் செய்து கொள்ளக் கூடிய அளவுக்கு மனது சரியானதும், இடையிடையே டிரஸ் எடுக்குமளவுக்கு  பர்சேசிங் பவர் வந்ததும் தீபாவளியை சாதரானமா கடந்து போகும் பண்டிகையாகவே மாற்றிவிட்டது. சிறுவயதில் அடைந்த பரவசமோ எதிர்பார்ப்போ இல்லாமல் இந்தப் பண்டிகைகளை கொண்டாடுகிறோமே என்ற குறை மனதை அழுத்த, அந்த நினைப்புடனேயே கொண்டாடி வந்தேன்.

துபாய் வந்ததும் அதுவும் கூட இல்லாமல் எதோ ஒரு வொர்கிங் டேவில் வந்து போக ஆரம்பித்தது. பாரம்பரியத்தை விட வேணாமே என அதி காலையில்  எண்ணைக் குளியல் செய்துவிட்டு செல்வதுடன் சரி. பட்டாசு  வெடிக்கத் தடை என்பதால் மற்றவர்கள் தீபாவளி கொண்டாடுகிறார்களா என்பது கூட தெரிய வராது.

ஆனால் கடந்த ஒரிரு வருடங்களாக ஒரு மாற்றம். என் வீட்டின் அருகே பல பில்டிங்களில் வண்ன விளக்குகளால் அலங்கரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். நாளிதழ்கள் தீபாவளியை ரொம்ப நல்லா கவணிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. பத்திரிக்கையை பிரித்தால் வங்கிகள் நகைக் கடைகள் டிபார்ட்மண்ட் ஸ்டோர்கள் என பலரின் தீபாவளி வாழ்த்து விளம்பரம் வருகிறது

சில வருடங்களாகவே பட்டாசு வெடிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். எங்கிருந்து வாங்கு வார்களோ தெரியாது.ஆனால் ராக்கெட், புஷ்வானம்,ஆயிரம்வாலா என வெளிப் படையாகவே அமர்களப் படுத்துகிறார்கள். துபாய் அரசு கொஞ்சம் லூசில் விட்டு இருப்பதாக உணர்ந்தாலும்,  கைப்புள்ளைய விட பயந்தவன்  என்பதால் நான் பட்டாசை தேடிப் போகவில்லை.

எனது வீட்டின் அருகே உள்ள சில பில்டிங்-ன் மின் விளக்கு அலங்காரங்களைப் போட்டோ எடுத்தேன்.அதைத் தான் இங்கே பார்கிறீர்கள்.தீபாவளிக்கு பத்து நாட்கள் முன்னதாகவே இவை தொடங்குவதால், எனக்குள் மீண்டும் தீபாவளி பற்றி பரபரப்பு தொற்ற ஆரம்பித்து விட்டது.  இந்தியாவில் பட்டுப்பாவடை வாங்கும் போது தீபாவளிக்கு என்று சொல்லி சொல்லி  என் மகளும் தீபாவளி பற்றி எதிர்பார்க்க ஆரம்பித்தாள். மீண்டும் 

தீபாவளியை எதிர்பார்த்து கொண்டாட ஆரம்பித்தது மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது.

நிறைய படம் எடுத்துட்டேன்  அதான் இந்த பதிவு.

குவாய் ஆறு தாய்லாந்து

தாய்லாந்தும் டைகர் டெம்பிளும் பகுதி-3

முந்திய பகுதிகளைக் கான இங்கே சொடுக்கவும்.
தாய்லாந்தும் டைகர் டெம்பிளும் பகுதி-1
தாய்லாந்தும் டைகர் டெம்பிளும் பகுதி-2

புலியை எப்படி இப்படி நாய்க் குட்டியை பழக்குவது போல் எப்படி பழக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் எங்களுக்கு வியப்பு தாங்க முடியவில்லை. தூக்கத்துக்கு ஏதாவது மருந்து கொடுத்திருக்கலாம் என்று டூரிஸ்ட்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்த புத்த பிக்குவை ஒருவர் கேட்டே விட்டார்.

வைல்ட் அனிமலுக்கு drug கொடுத்தால் அது மேலும் மூர்க்கமாகத்தான் மாறும் என்றவர், புலிகள் இயல்பாகவே பகல் முழுதும் தூங்கி இரவில் வேட்டையாடும் என்றார். மேலும் சிறிய குட்டிகளாக இருக்கும் போதிருந்தே வேகவைத்த இறைச்சிதான் அவைகளுக்கு உணவாம். பொதுவாகவே அவை சோம்பேறிகள் என்றும் வயிற்றுக்கு உணவு கிடைத்துவிட்டால் போதும் பிறகு நடப்பதற்கே காசு கேட்கும் என்றார். சத்தத்தை கேட்டால் மிரளும் எனறும் அதற்காகவே சத்தம் செய்ய வேண்டாம் என்று டூரீஸ்ட்களை அறிவுறுத்துகிறோம் என்றார்.

சத்ததிற்காக ஐஸ் பெட்டியின் மூடியை பின்னால் இழுத்து
வருகிறார்கள்

மாலை நான்கு மணிக்கு டைகர் டெம்பிள் மூடும் நேரம் என்பதால் பார்வை யாளார்களை நடை பாதையிலிருந்து விலகி நிற்க சொல்லிவிட்டு ஒவ்வொரு புலியாக அதன் கொட்டடிக்கு கூட்டிக் கொண்டு சொல்கிறார்கள். அது ஒன்றும் அத்தனை சாதரானமான வேலை அல்ல, அவற்றை எழுப்பி நிற்கவைக்க தாரை தப்பட்டை முழங்குவது போல தகரங்களை வைத்து சத்தமெழுப்புகிறார்கள். அடித்துப் பிடித்து எழுந்தாலும் நடப்பேனா என்று அலும்பு செய்கின்றன. பகுதி ஒன்றில் வெளியாகியிருக்கும் படத்தைப் பார்த்தால் தெரியும் அவர்கள் எத்தனை கஷ்டப்பட்டு அவற்றைக் கூட்டி செல்கிறார்கள் என்று தெரியும். வாலைப் பிடித்து திருகி , தேர் இழுப்பது போல் இழுத்து ஒரு பத்து அடி நடக்க வைத்த பின் தைரியமுள்ள(?!) டூரிஸ்ட்கள் அதன் பெல்ட்-ஐ பிடித்து கொண்டு மீதி தூரம் வரை நடக்க அனுமதிக்கிறார்கள். நான் கூட சிறிது தூரம் அவற்றுடன் நடந்தேன்.புலியை விட மிரட்டுகிற தோற்றம் எனது  என்பதால் மறுபடி மறுபடி என் படத்தை இனைப்பதை தவிர்த்திருக்கிறேன். சங்க கால தமிழ் பெண்கள் புலியை முறத்தால் அடித்து விரட்டினார்கள் என்பார்களே அது வேண்டுமானால் உண்மையாக இருக்கலாம் ஆனால் புலிவாலைப் பிடித்த கதை என்பார்களே அதெல்லாம் சும்மா தானோ என்று தோன்றியது. அததனை நிதானமா நின்று யோசித்து யோசித்து  நடந்தன.

புலிக் கோவிலில் ஆங்காங்கே மினரல் வாட்டர்களை ஐஸ் நிறைந்த பெட்டிகளில் வைத்திருக்கிறார்கள். இலவசம் தான். சிறு குட்டிகள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்கு வந்தோம் ஆனால் மூடும் நேரம் என்பதால் எங்களை அங்கே அனுமதிக்கவில்லை.

கரை புரண்டு ஓடும் குவாய் ஆறு

நாங்கள் திரும்பி வந்த போது எங்கள் காரில் எங்களுடன் வந்த வெள்ளைக்காரர்களுடன் வேறு சிலர் உட்கார்ந்திருக்க, எங்கள் டிரைவர் தான் திரும்ப பாங்காக் செல்வதாக சொல்லி அங்கே புறப்படத்தயராக இருந்து வேறு ஒரு காரில் ஏற்றி, உங்களை சயோக் நீர்வீழ்ச்சிப் பகுதியில் இருக்கும் ப்லோடிங் ஹவுஸ்-ல் கொண்டுவிடுவார்கள் என்றார். டூர் ஆப்ரேட்டர்கள் அங்கே குழுக்களாக செயல்படுகிறார்கள். அவர்கள் வண்டியில் இடமிருந்தால் மற்ற எந்தக் கம்பெனியின் பயணிகளையும் உடன் ஏற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

தங்கமணி குழந்தைக்கு பால் வேண்டுமென்றார், டிரைவரிடம் எதோதோ சொல்லி புரியவைக்க முயன்றேன். ஹூம் … ஒன்றும் வேலைக்கு ஆவல. தாய்லாந்தில் பாங்காக் தவிர மற்ற இடங்களில் ஆங்கிலம் பேசி புரியவைக்க முடியாது என்று lonely planet புத்தகத்தில் படித்தது அப்போது தான் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. சாதரணமா புழங்கும் வார்த்தைகள் கூட தெரியாது “ஙே” என்று பார்த்தார்.

என்ன இது இப்படி கை மாற்றி விட்டுடானுகளே, அவர்கள் சொன்ன தரத்தில் ப்லோடிங் ஹவுஸ் இருக்குமா இருக்காதா என்ற ஆதார சந்தேகங்கள் மனதில் உறுத்த பயணித்தோம்.

இயற்கை வஞ்சனை இல்லாமல் வாரிவழங்கியிருக்கிறது. சாலையை விழுங்கிவிடட்டுமா என்று கேட்பது மாதிரி எங்கு பார்த்தாலும் ஆளுயர்ந்த மரங்கள் சாலையை கவ்விக் கொண்டு நின்றிருந்தது.

வழிநெடுக மிதக்கும் வீடுகள்

காஞ்சினபூரியிலிருந்து 20 கி.மீ. பயணித்து மலைப்பாங்கான சையோக் வாட்டர் பால்ஸ் ஏரியா வந்தடைந்தோம். சிறிய கடைவீதிப் பகுதியை கடந்து ஒரு மலை சரிவில் கார் இறங்கியது. கரைபுரண்ட வெள்ளமாய் ஒடும் குவாய் நதிக்கரை தென்பட்டது. நதிக்கரையை ஒட்டியே கார் ஓடியது. ஒரு கி.மீ-க்கு ஒன்று என ப்லோடிங் ஹவுஸ்கள் இருந்தன. தென்பட்ட படகு வீடுகள் தரமானதாகவே தோற்றமளித்ததால் நாம் தங்குமிடமும் இப்படி தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை வந்தது.

Photo editor- ல் soft focus செய்தபடம்         From Online Edits

எங்கள் மிதக்கும் இல்லத்திற்கு 4.30 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தோம். அங்கே இருந்த மேனேஜருக்கு கொஞ்சம் ஆங்கிலம் தெரிந்திருந்தது ஆறுதலாக இருந்தது. நீங்க மட்டும் தான் வெஜிடேரியன் ஸ்பெசலா ஏற்பாடுஇ பன்ன சொல்லியிருக்கிறேன் என்றார். அந்த ஸ்பெசலுக்கு அப்போ அர்த்தம் விளங்கவில்லை. குவாய் ஆற்றில் மஞ்சளா அல்லது இளம்சிவப்பா என்று சொல்ல முடியாத நிறத்தில் தண்ணீர் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. எட்டு வீடுகள் வரிசையாக மிதந்து கொண்டிருந்தன. ஒன்றுடன் ஒன்று  சிறு மரப்பாலத்தால் இனைக்கப் பட்டிருந்தது. எங்களுக்கு  எண் 6 ஒதுக்கப்படிருந்தது. மரப்பாலத்தை கடக்கும் போது தண்ணீர் செல்லும் வேகம் தெரிந்தது. அவர்கள் சொன்னபடியே 3 நட்சத்திர தரத்தில் வீடு இருந்தது. வீட்டிற்கு முன் இருக்கும் நடைபாதையில் இருந்த சேரில் வந்து அமர்ந்தோம். கரைபுரண்டு ஓடும் ஆற்றையும் மாலை நேர சூரியனை பார்த்த போதே , சே! இன்னும் ஒரிரு நாள் கூட தங்குவது போல் வந்திருக்கலாமோ என்று தோன்றியது.

எங்கள் அறைக்கு அடுத்த அறையில் இருந்த ஒரு வயதான அமெரிக்கக் குடும்பம் எங்களைப் போல் மூன்று நாட்கள் தங்க வந்தவர்கள் இந்தப் இடம்  பிடித்து போனதால்   20 நாட்களாக அங்கே தங்கியிருப்பதாக சொன்னார்கள். அறையும் வசதிகளும் திருப்திகரமாக இருந்தது. நாமும் இன்னமும் சில நாட்கள் தங்கினால் என்ன என்று தோன்றினாலும், எங்க பாப்பா திருப்தியாக இருந்தால் தான் உள்ள திட்டப்படியாவது ஊர் சுற்ற முடியும் என்பதால், பால் கிடைக்குமா என்று மேனேஜரிடம் கேட்க ரிஷப்ஷனுக்கு வந்தேன்.  முதல் வீடுதான் ரிஷப்ஷன், பார் டைனிங் ஹால் எல்லாம்.  பால் இல்லையென்றும் ஒரு கி.மீ தூரத்தில் ஒரு கடை இருக்கு போனா கிடைக்கும்  ”நாம்” என்று கேட்கனும் என்றார்.

ஆற்றங்கரை ஓரமாவே நடந்தேன். என்னைத் தவிர ஒரு ஈ காக்காய் கூட அந்த வழியில் தென்படவில்லை.  வழி நெடுக நார்த்தை மரங்கள் காய்த்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. படகுத் துறையில் வாயிலில் அந்தக் கடை இருந்தது. டூரிஸ்ட்களுக்கு புத்தர் சிலையும் மற்ற கலைப் பொருள்களும் விற்கும் கடை கம் வீடு. மில்க் வேனும் என்றேன். அப்படீன்னா என்பது போல் பார்த்தார் கடைக்காரர்.  குழந்தைக்கு பால் என்று சைகையில் சொல்லிப் பார்த்தேன் வேலைக்கு ஆவல. உள்ளிருந்து அவர் மனைவி உதவிக்கு வந்தார், அவருக்கு ஒரளவு புரிய, சோயா மில்க் எடுத்து தந்தார். அதையும் நான் மறுக்க, எதோ புரிந்தவராக வீட்டிற்குல்சென்று இரு டெட்ரா பாக் மில்க எடுத்து வர, நான் துள்ளிக் குதிக்காத குறை. இதுக்கு பேரு “நாம்” என்றவர்கள் இதைக் கூட இவனுக்கு சொல்லத்ட் தெரியலையே என்பது போல் அவர்களுக்குள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள்.

திரும்பி வரும் போது ஒரு நாயுடன் வயதான பெண் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்.   நாயைப் பார்த்தால் அப்பிரானி மாதிரி தெரிந்தாலும், அது அவ்வப்போது என் அருகே வருவது என் கையில் என்ன என்பது போல் நோட்டம் இட்டதும் சற்றே பயத்தைக் கொடுத்தது. இவங்ககிட்ட ஒரு பால் வாங்கறதுக்குள்ளயே தாவு தீர்ந்துட்டுதே , இதில நாய் கடிக்கு வைத்தியம் எல்லாம் பார்க்கனும்னா என்ன ஆகுமோ என்ற கவலை தான் காரனம்.

அந்த அம்மா சிரித்து கொண்டே என்னவோ நாயைக் கான்பித்து ”தாய்”ல் சொல்லியது. நாய் ஒன்னும் பன்னாது என்றதா இல்லை ஏம்பா ”உனக்கு பில்டிங் ஸ்டராங் ஆனா பேஸ்மெண்ட் ரொம்ப வீக்கு போலருக்கே என்றதா தெரியலை. லேசா இருள் சூழ தொடங்க மிதவை வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

திரும்பி வந்த நேரம் மேனேஜர் இல்லாததால் பாலைக் காய்ச்சி வாங்குவதற்குள் என் தாவு தீர்ந்து விட்டது.  அதற்குள் வெள்ளையர்களின் பார் களை கட்டியிருந்தது. பாருக்கு எதிரே ஆற்றில்  மூங்கில் மிதவையை (raft) கட்டி வைத்திருந்தார்கள். அதில் கொஞ்சம் வெள்ளைக்காரர்கள் உட்கார்ந்து குடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். மூங்கில் ராப்ட் பாதி தண்ணீரில் அமிழ்ந்து அமிழாமலும் இருந்தது.

ஆனால் வெஜிடேரியன் தாய் உனவு அவ்வளவு சொல்லிக் கொள்கிற மாதிரி இல்லை.  சோயா சாஸ்-ல் எதையாவது மிதக்க விட்டு கொண்டு வந்து வைத்து விடுகிறார்கள். டின்னர் வந்ததும் எது வெஜிடேரியன் என்றதற்கு,  ஒரு நூடுல்ஸ் ப்ளேட்-ஐ காட்டினார்கள்.  என்னப்பா சிக்கன் மிதக்கிற மாதிரி இருக்கே என்றேன் என்ன புரிந்ததோ வேற ஐட்டங்களாக காட்ட எல்லாத்திலும் வெஜிடபிள் தவிர மற்றது இருந்தது. மானேஜரை தேடினேன், மானஸ்தன் அகப்படவே இல்லை. குழந்தை அழும் போது சும்மா தான் அழும் யாராவது பாப்பாவுக்கு என்னாச்சு என்றதும் கேவிக் கேவி அழுமே அது போல பக்கத்தில வாங்கி சாப்பிட கூட வழியில்லாது காட்டிற்குள் இருக்கிறமே என்ற நினைப்பு பசியை இரட்டிப்பாக்கியது. நாங்கள் ஏதும் சாப்பிடதாது கண்டு கிச்சனில் இருந்த ஒரு வயதான அம்மா என்னா மேட்டர் என்றது. மறுபடியும் முதல்ல இருந்தா என்று என்று எல்லா இஷ்ட தெய்வங்களையும் வேண்டிக் கொண்டு சொல்ல, அந்தம்மாவுக்கு புரிந்தே விட்டது. அவசர அவசரமாய் வெஜிடெபிள் நூட்டுல்சு பண்னி எடுத்து வந்தது. பசிக்கு உணவு தருவது போன்ற உன்னதம் இந்த உலகில் வேறு இல்லை என்று அன்று புரிந்தது.

சென்செக்ஸ் எப்படி கணக்கிடப்படுகிறது

ஒரே நாளில் சென்செக்ஸ் 600 பாயிண்ட்கள் சரிந்தது என்றெல்லாம் நியூஸ்-ல் கேட்டு இருப்பீர்கள். பங்கு வர்த்தகத்தில் ஈடுபாடு இருக்கிறதோ இல்லையோ சென்செக்ஸ் என்கிற வார்த்தையை ஒரு நாளில் ஒரு முறையேனும் நீங்கள் கேட்காமல் இருக்க முடியாது. இந்தக் குறியீடு பங்கு சந்தையின் நிலையை அறியும் தெர்மா மீட்டர் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும் ஆனால் அதை எப்படி கணக்கிடுகிறார்கள் என்று தெரிய வாய்பில்லை. அதை விளக்கவே இந்தப் பதிவு.

1986 வருடம் தான் முதல் முதல் 1978-79 -ஐ base year (100 பாயிண்ட்ஸ்) ஆக வைத்து இந்த index கணக்கிடப்பட்டது. அதற்கு முன்பு வரை இந்திய பங்கு சந்தை ஏற்ற இறக்கத்தைக் குறிக்க எந்தக் குறியீடும் இல்லாமல் தான் இருந்தது.

இந்த சென்செக்ஸ் , BSE-ல் லிஸ்ட் செய்யப்பட்ட தரமான 30 பல்வேறு துறைகளின் விலை ஏற்ற இறக்கத்தை வைத்து, Free Float Market Capitalisation முறையில் கணக்கிடப்படுகிறது. ( குறிப்பு: இந்த கணக்கிடும் முறை மாற்றத்திற்கு உட்பட்டது, இப்போதைய முறை 2003-ல் வருடத்தில் இருந்து நடைமுறையில் உள்ளது 1986 -2003 வரை Full Market Capitalisation வழக்கத்தில் இருந்தது )


ஆமா அது என்ன Free Float Market Capitalisation ? முதலில் Market Capitalisation என்றால் என்ன என்று பார்போம்.

அந்தக் கம்பெனி வெளியுட்டுள்ள ஷேர்களின் தற்போதைய மார்கெட் மதிப்பே மர்கெட் காப்பிடலைஸேஷேன் என்றழைக்கப்படுகிறது.

உதாரணத்துக்கு KSB Pumps- வெளியிட்டுள்ள மொத்த ஷேர்கள் 1.7403 cores (Issued Capital) ஒரு ஷேரின் மார்கெட் மதிப்பு Rs.490

KSB Pumps-ன் மார்கெட் காபிடலைஸேஷன் = 1.7403 x Rs.490 = 852.79 Crores

( No.of Outstanding Shares multiplied by the market value of the Share)

இந்த "Mrkt.Cap"-மதிப்பை வைத்தே அவை லார்ஜ் கேப், மிட்-கேப் மற்றும் ஸ்மால் கேப் என்றெல்லாம் வகைப் படுத்தப்படுகின்றன.

ஆனால் ஒரு கம்பெனி வெளியிட்டுள்ள அத்தனை ஷேர்களும் ஒப்பன் மார்கெட்டில் டிரேட் ஆகிக் கொண்டிருக்காது. ப்ரோமோட்டர்கள் நிர்வாகிகள் வசம் இருக்கும் "controlling interest" ஷேர்கள் சில, FDI- கள் (Foreign Direct Investors)வசம் சில , அரசாங்கத்தின் கையில் (Promoter/acquirer)என்று இருப்பவை தவிர்த்து மார்கெட்டில் எல்லோராலும் தடையின்றி வாங்கி விற்கப்படும் ஷேர்களே அந்தக் கம்பெனியின் ஃப்ரீ ப்லோட். இதன் மார்கெட் மதிப்பே ஃப்ரீப்லோட் மார்கெட் காப்பிடல் ஆகும்.( இதை சதவிகிதமா சொல்லும் போது அது free float factor எனப்படும்).
இப்ப நமக்கு பேஸிக் டெர்மினாலாஜி எல்லாம் தெரிஞ்சாச்சு , இனி எப்படி சென்செக்ஸ்- கணக்கிடுவதென்று பார்க்கலாம்

1. இந்த கணக்கீட்டுக்காக தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் 30 ஷேர்களின் Free Float Market Cap-ஐ கண்டுபிடிக்கனும்.

2.Free Float Market Cap-அத்தனையையும் கூட்ட வேண்டும்

3 அந்தக் கூட்டுத் தொகையை base year (1978-79 base value=100 சென்செக்ஸ் பாயிண்ட்ஸ்)-க்கு ஒப்பிடக்கூடிய வகையில் சமன் படுத்துவதே சென்செக்ஸ் மதிப்பீடு ஆகும் இந்த மூன்றாவது கொஞ்சம் புரியாதது போல இருக்கும். இது எப்படி என்பதை கடைசியில் பார்போம். இனி சென்செக்ஸ்

30 கம்பெனிகளின் நேற்றைய Free Float Market Cap = 320000கோடிகள் நேற்றைய சென்செக்ஸ் = 16000 பாயிண்ட்கள்

30 கம்பெனிகளின் இன்றைய Free Float Market Cap = 336000 கோடிகள் என்றால் இன்றைய சென்செக்ஸ் குறியீடு எவ்வளவு

நேற்று நிலவரப்படி 20 கோடிக்கு ஒரு பாயிண்ட் என்றால் இன்றைக்கு எத்தனை பாயிண்ட்

320000/16000 =20 ( இதற்கு index divisor என்று பெயர்)

336000/20 =16800 பாயிண்ட்கள்

Base year ( 1978-79 base value=100 சென்செக்ஸ் பாயிண்ட்ஸ்)-க்கு ஒப்பிடக்கூடிய வகையில் சமன் படுத்துவது ஏன்றால் என்ன ?ஒரு சின்ன உதாரனத்தை வச்சுக்கிட்டு பார்த்தா கொஞ்சம் புரியும்
1978-79 ஆம் வருடம் மார்ச் 31ம் தேதி மாலை டிரேடிங் முடிந்ததும், 30கம்பெனிகளின் Free Float Market Cap ரூ 60,000 என்று வைத்துக் கொண்டு அன்றைய தினத்தின் சென்செக்ஸ் 100 என்று குறித்திருந்தோமேயானால் அந்தக் கம்பெனிகளின் 1986-ம் வருட Free Float Market Cap =840,000 என்றால் 1986-ல் இந்தக் கம்பெனிகளின் சென்செக்ஸ் கீழ்கண்டவாறு கணக்கிட்டு இருப்பார்கள்

60000/100 =600 (index divisor )

1986-ம் வருட Free Float Market Cap =840,000 /600 =1400 பாயிண்ட்ஸ்

ஒவ்வொரு நாளுக்கும் Free Float Market Cap கணக்கிடப்பட்டு index divisor (Index divisor = Previous F.F.M.Cap/ Previous Sensex point) ஆல் வகுக்க புதிய சென்செக்ஸ் கிடைக்கிறது. இந்த 1400 தான் இப்படி 16800 பாயிண்ட்களாக வளர்ந்து நிற்கிறது.


அதெல்லாம் சரி எப்படி அந்த 30 ஷேர்களை தேர்வு செய்கிறார்கள்?
என்ன என்ன கம்பெனி ஷேர்கள் அதில் இடம் பிடித்திருக்கிறது என்பது பற்றி அடுத்த பதிவில் எழுதுகிறேன்.

மேலதிக விபரங்கள் தெரிய http://www.bseindia.com/ வலைத்தளத்தில் அறியலாம்.

தயவு செய்து அமைதி காக்கவும்

சென்ற நவம்பர் இறுதியில்  குழந்தைகள் தினந்தன்று  ஏற்பாடு செய்யப்  பட்டிருந்த  குழந்தைகளுக்கான கலை நிகழ்ச்சிகளுக்கு சென்றிருந்தேன்.

குழந்தைகள் அத்தனை பேரும் கலக்கினார்கள்.  நிகழ்ச்சி ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே அவர்கள் performance ஆரம்பித்து விடுகிறது. சற்றே இல்லை!! இல்லை!! நிறையவே வசதிக் குறைவாக இருக்கும் காஸ்ட்யூம்-களை அனிந்து கொண்டு, அது கசங்கமால் அதுகள் பார்த்துக் கொள்வதே தனி அழகு. ரொம்ப பேசினால் லிப்ஸ்டிக் அழிந்து விடுமே என்று பேசுவதேயே தவிர்த்த அவர்கள் அர்பனிப்பு உணர்வு மெய்சிலிர்க்க வைத்தது.

என் மகள் மீனா வெள்ளைக் கொடி வேந்தன் வேடத்தில் வந்திருந்தாள்.

”சண்டை போடமாட்டேன்” என்பது தான் அவள் மேடை ஏறி சொல்ல வேண்டிய டயலாக்.

அத்தனை பொறுமையாக  அவள் மேக்கப் செய்து கொண்டது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அந்த நேரம் பார்த்து கூட்டத்தில் பிறந்த நாளுக்கு யாரோ சாக்லேட் வழங்க, அடடா இப்ப சாக்லேட் சாப்பிட ஆரம்பிச்சா எல்லா மேக்கப்-ம் போய்ட போகுதே என்று நாங்கள் பயப்பட,     ”சண்டை போடமாட்டேன்” சொல்லிட்டு வந்து சாப்பிட்டுக்கிறேன் என்று எங்களை ஆச்சர்யப் படுத்தினாள். அவள் வலது கையில் வைத்திருப்பது சாக்லேட், போட்டோவில் பார்க்கலாம்.

நிகழ்ச்சி ஆரம்பிக்க நேரம் இருந்ததால் நான் சில படங்கள் எடுத்தேன்.

ஆமா ஆமா ராஜா சிரிச்சா இப்படி தான் சிரிப்பாரு.

குழந்தைகள் அரும்பாடு பட்டு வசனங்களை ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசி பிரமாதப் படுத்தினார்கள். சில குழந்தைகள் டான்ஸ் , கீ போர்ட் என்று கலக்கினார்கள். மேனி முழுதும் கலர் பூசி மீனாட்சி, கிருஷ்ணர்,  அர்த்தனாரீஸ்வரர் என்று பிரமாதப்பத்தினார்கள். குருக்கள் வேடமணிந்த குழந்தைக்கு இதற்காகவே மொட்டை போட்டு, கொஞ்சூண்டு முடியை விட்டுவைத்து  குடுமியாக்கி இருந்தார்கள்

ஆனால் ஆடியன்ஸ் அது பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் பேசிக் கொண்டே இருந்தது கொஞ்சம் நெருடலாக இருந்தது. நிகழ்ச்சி அமைப்பாளர்கள் தயவுசெய்து அமைதிகாக்கவும் என்று எத்தனையோ முறை மைக்-கினார்கள். கொழந்தங்க நிகழ்ச்சி நடக்குது இந்தாளு எதுக்கு தான் இப்படி காத்துகிறாறோ என்பது போல் பார்த்துவிட்டு, விட்ட இடத்திலிருந்து பேசிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள்.

சென்ற நவம்பரில் நடந்ததை இப்போது நான் எழுதுவதற்க்கு காரணம், சமீபத்தில் நான் படித்த ஒரு பதிவு.

Surveysan - அழிப்பவன் அல்ல அளப்பவன்!: CTA 2010 ஆண்டு விழாவும் இங்கிதம் தெரியா டமில் தேசிகளும் என்ற இந்தப் பதிவைப் படித்த போது தான் தமிழ் ஆடியன்ஸ் எந்த நாட்டில் இருந்தாலும் இப்படி தான் என்று தெரிந்தது. .

Surveysan-ல் பதிவிலிருந்து சில பகுதிகள் blue கலரில்

 அரங்கத்தை விட்டு எழுந்து போய் பேசிட்டு வரணுங்கர இங்கிதம், எம்புட்டு படிச்சும், இம்புட்டு தூரம் வந்தும், நம்ம மக்களுக்கு இல்லாம போனது ரொம்பவே பெரிய சோகம்.ஆனா, ரொம்ப படித்தவர்களின், இயல்பே இதுதானான்னு கேட்டீங்கன்னா, அதுதான் இல்லை. இதே மக்கள், ஒரு அமெரிக்க நிகழ்ச்சிக்கோ, ஆங்கில சினிமா தியேட்டருக்கு, வேற ஏதாவது ஒரு கண்றாவிக்கோ போனா, தொரை மாதிரி வாய்ல வெரல வச்சுக்கிட்டு ஒக்காருவாங்க. இது என்ன உளவியல் காரணமோ தெரியல. தேசிகள் ஒன்று பட்டால், எருமைக் கூட்டம் மாதிரி ஆயிடறோம். தனி மனித சுய டிஜிப்ளின் கொஞ்சம் கூட இல்லாத கூட்டம் நம்ம கூட்டம்!ஹ்ம்!//

தமிழர்கள் மட்டும் தான் இப்படி இருக்கிறார்களா இல்லை மற்ற இந்தியர்களும் இப்படி தானா என்று தெரியவில்லை.தமிழர்கள் எங்கு கூடினாலும் பேசிக் கொண்டே தான் இருப்பார்கள். மேடையில் என்ன நிகழ்ச்சி நடந்தாலும் கவலைப் படாது அவர்கள் பாட்டுக்கு பேசிக் கொண்டே இருப்பார்கள். நான் கூட நம்ம குரூப் தான் இப்படி பேசிக் கொண்டே இருக்கிறது என்று ஏக வருத்ததில் இருந்தேன், ஆனால் சர்வேசனின் மேற்கண்ட பதிவைப் படித்ததும் தமிழர்கள் உலகில் எந்த மூலையில் இருந்தாலும் இப்படி தான் இருப்பார்கள் என்று அறிந்த போது சற்று நிம்மதியடைந்தேன். (நான் பெயில் என்ற சோகம் என் நண்பனும் பெயில் தான் என்று அறிந்த போது மகிழ்ச்சியாய் மாறியது என்பார்களே அது போல)

 மற்ற தேசத்தவர்களும் கூட்டம் நடத்துகிறார்கள். அவர்களிடம் ஒரு ஒழுங்கு இருக்கிறது. நெட்வொர்கிங்-காக ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் தவிர மற்ற நேரத்தில் அமைதிக்காக்கிறார்கள். மேடையில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிக்கு அத்தனை மரியாதை கொடுப்பார்கள். சைலன்ஸ் ப்ளீஸ் என்றெல்லாம் அங்கே யாரும் கத்திக் கொண்டிருக்கவில்லை ஏன்று திருந்துமோ நம் தமிழ் கூறும் நல்லுலகம்.

அந்த பதிவின் கமென்ட்ஸ்-பகுதியில் (பின்னூட்டம் தான் -என் நண்பர்கள் பலர் தமிழ் வலைக்கு புதுசு)  தமிழ் பிரியன்  என்ற நண்பர் ஒரு யோசனை தெரிவித்திருந்தார். சபையில் ஆங்காங்கே வால்ண்டியர்ஸை நிறுத்தி  வைத்து எந்தப் பகுதியில் சத்தம் வருதோ, அந்த வாலண்டியரைப் பார்த்து சத்தம் போடலாம் என்று சொல்லியிருந்தார்.

எனக்கு தோண்றிய சில வழிமுறைகள்.

ஆனால் இதற்கும் ஆடியன்ஸ் ஒத்துழைப்பு இருந்தால் தான் முடியும். ஸ்போர்டீவ்வாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடிய ஆடியன்ஸ்களிடம் மட்டுமே இவற்றை செயல்படுத்த முடியும்

•  பேசிக் கொண்டிருப்பவர்கள் பெயர்களைச் சொல்லி அவர்களுக்கு ஒரு ”ஓ” போட சொல்லலாம்.

• ரொம்ப அரட்டையில் இருக்கிற குரூப்-ஐ செலக்ட் செய்து மேடைக்கு வரவைத்து ரூ.10 பரிசு தரலாம்.

• அப்பவும் அடங்கவில்லை என்றால் அடுத்த ”பேசுகிற” குரூப்பை செலக்ட் செய்து மேடைக்கு அழைத்து,  பாடவோ ஆடவோ சொல்லலாம்.

 இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலே ரொம்ப டெரரான ஒரு ஐடியா இருக்கு

உளியின் ஓசை, சுறா, பெண்சிங்கம்னு என்று எதாவது ஒரு  படத்தை திரையிட்டு அமைதி ஏற்படுத்தாலாம். (ஆனால்,எல்லோரும் அரங்கை விட்டு வெளியேறி விடும் ஒரு ரிஸ்க் இதில் இருக்கு.)

முயல் ஆமை வால்ட் டிஸ்னி வெர்சன்

மராட்டிய மன்னன் சிவாஜி அம்மா சொன்ன வீரக் கதைகளைக் கேட்டு வளர்ந்தால் தான் பின்னாளில் வீரசிவாஜியாக முடிந்தது. சின்ன வயதில் நிறைய வீரக் கதைகள் கேட்காததால் தானோ என்னவோ நான் ரொம்ப சாதுவாகவே வளர்ந்துவிட்டேன். குமுதம் ஆசிரியர் எஸ்.ஏ.பி சிறுவயதில் தன் தந்தையை இழந்த போதிலும்,அம்மா சொல்லிய கதை கேட்டு வளர்ந்ததால் வாசிப்பில் தனக்கு ஈடுபாடு வந்ததாக ஒரு முறை சொல்லியிருந்தார்.

ஆக கதைகள் குழந்தைகள் உள்ளத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன என்பது உனமை. அதனால் என் மகளுக்கு ஒன்றரை வயதிலேயே நான் கதை சொல்ல ஆரம்பித்து விட்டேன்.அவள் கவனிக்கிறாளோ இல்லையோ  கடனே என்று அவள் தூங்கும் வரை கதை சொல்வது வழக்கம்.

இப்போது மூண்று வயதாகிறது. இரண்டு வயதிலிருந்து கொஞ்சம் கவனிக்க ஆரம்பித்து இப்போது பாட்டி வடை சுட்ட கதையை பல variation-களில் திருப்பி சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறாள். சில சமயம் காக்காய்க்கு பாட்டியே வடையைக் கொடுப்பதாக வரும் சில நேரங்களில் வடைக்கு பதில் சாக்லேட் வரும், நரிக்கு பதில் குரங்கு இப்படி எதேனும் மாறுதல்களுடன் சொல்லுவாள்.

சமீபத்தில் முயலும் ஆமையும் கதை சொன்னேன். என்னதான் ஆமை, முயல் படங்களை பார்த்திருந்தாலும் முயல் வேகமா போகும் ஆமை ஸ்லோவா போகும் என்றால் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. சரி யூடுயூப்-ல் பார்க்கலாம் என்று தேடிய போது Walt Disney Studios-ன் இந்த அற்புதமான படம் கிடைத்தது.

சில  இந்திய அனிமேஷன் படங்கள் ரொம்ப தூரபையாய் இருக்கின்றன. நாம் அனிமேஷனுக்கு அவ்வளவு செலவு செய்வதில்லையா என்று தெரியவில்லை.

மனிரத்தினம், ஷங்கர் மற்றும் பாரதிராஜா போன்ற டைரக்டர்கள் படங்கள் மட்டுமல்லாது பாடல்காட்சிகள் கூட அவர்களுடைய தனிபானியில் இருக்கும்,அது போல கார்டூன் படங்களில் வால்ட் டிஸ்னி-யின் பானியே தனிதான். அவர்களின் கிரியேட்டிவிட்டியைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது ஒரு சாதாரன முயல் ஆமைக் கதையை இவர்களைப் போல் விறுவிறுப்பாய் நகைச்சுவையாய் வேறு யாராலும் எடுக்க முடியுமா தெரியாது.

.

டம்பப் பை

பெரிய ஷாப்பிங்மால்களில் இருக்கும் கடைகளில் பிரமாண்டமான ஆடம்பரமான கடைகள் அணிவகுத்து இருக்கும்.  எதற்கு தான் இத்தனை செருப்பு, துணிக்கடைகள் என்று நினைக்க வைக்கும். நம்ம ஊர் ஜவுளிக்கடை அல்ல கடல் என்று விளம்பரப்படுத்தப் படும் கடைகள் போல் அல்லாமல் எத்தனை துணி இருக்கு என்று எண்ணி விடக் கூடிய வகையில் ரொம்ப கம்மியாக ஆனால் அழகாக டிஸ்ப்ளே ஆகி இருக்கும்.

விலையைக் கேட்டால் தலை சுற்றி விழ வைக்கும்.  லெதர் பேக் விற்கும் கடைகளில் எண்ணி பத்தே பத்து தான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக டிஸ்ப்ளே ஆகி இருக்கும். இவைகளை யார் இத்தனை விலை கொடுத்து வங்குவது என்று நினைப்பேன்.

நேற்று எனக்கு வந்த ஈமெயில் இருந்த படங்களைப் பார்த்ததும் அத்தனை விலை கொடுப்பவர்களை பிடித்து உதைத்தால் என்ன என்றிருந்தது.

பிலிப்பைன்ஸ்-ல் இது உணவாகக் கூட இருக்காலாம் ஆனால் இப்படி கண்டபடி வேட்டையாடினால் எக்கலாஜிக்கல் பாலன்ஸ் தவறதானே செய்யும்.

எளிமையாய் இரு என்று நம் சித்தாந்தங்கள் சொல்வதன் அர்த்தம் இப்போதான் எனக்குப் புரிகிறது. ஆடம்பரங்களுக்குப் பின்னால் இத்தனை உயிர் சேதம் இருக்கிறது தானே.

புலித்தோலுக்கும் பாம்புத் தோலுக்கும் பணத்தை அழுகும் கயவர்கள் உள்ள வரை அதை வேட்டையாடுபவர்கள் இருக்கத் தான் செய்வார்கள்.

கெட்டப் சேஞ்

//நான் ‘ரிஷபன்’ என்கிற பெயரில் பல ஆண்டுகளாக எழுதி வருகிறேன்.. பிரபல வார, மாத இதழ்களில் (கல்கி,விகடன், குமுதம், கலைமகள், அமுதசுரபி, தேவி, மங்கையர் மலர் உள்பட) என் படைப்புகள் பல பரிசுகளும், பிரசுரங்களும் (1000 க்கு மேல்)வந்து விட்டன. 16 சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் வெளியாகி விட்டன. என்னுடைய வலைத்தளமும் 100 பதிவுகளைத் தாண்டி விட்டது.. நீங்களும் அதே பெயரை பயன்படுத்துவது குழப்பம் வராதா.. தயவு செய்து யோசிக்கவும். நன்றி.//


ரிஷபன் என்ற பெயரிலே வலைப்பூ நடத்தும் இன்னொரு நண்பர் முந்தைய பதிவில்  இந்த பின்னூட்டம் இட்டு இருந்தார்.

அவருக்கு ரிஷபன் என்ற பெயர் வலைத்தளத்தில் முன்பே எடுக்கப்-பட்டிருக்கிறது என்று தெரிந்தும் தொடர்ந்து ரிஷபன் (லேபில் மட்டும் ரிஷபன், அக்கவுண்ட் வேறோரு பெயரில் எடுத்திருந்தார்) என்ற பெயரிலேயே எழுதி வந்திருக்கிறார்.

அவருக்கு முன்பே நான் ப்ளாக்கரில் பதிவு செய்திருந்த போதும், பல தளங்களில் அவர் இந்தப் பெயரில் இயங்குவதால் நான் கெட்டப் சேஞ் செய்து கொள்ள முடிவு செய்திருக்கிறேன். இப்படி ஒரு பெயரில் ஒருவர் எழுதி வருவது தெரிந்திருந்தால் நான் வேறு பெயரிலேயே பதிவு செய்திருப்பேன்.

கெட்டப் சேஞ் செய்வதால் எனக்கு பெரிதாக எந்த இழப்பும் வரப் போவதில்லை என்பதாலும்   இன்றிலிருந்து

              ரிஷபன் Meena

                                                 என்ற பெயரில் இயங்க இருக்கிறேன்.

                                                                            நன்றி!!

உஷ்!! பாப்பா தூங்குது

 

குழந்தைகள் விளையாட்டை ரசிப்பதே தனி சுகம் தான்.

அவர்களுடைய கற்பனைக்கு எல்லையே இல்லை.

என் மூன்று வயது மகள் மீனா விளையாடிக் கொண்டிருந்த போது ”க்ளிக்”கியது

தலையணையாக டேபிள் டென்னிஸ் பேட், படுக்கையை ஈரம் செய்துவிட்டால் மாற்றிக் கொள்ள அருகிலேயே டிரஸ், பாப்பா தூங்கும் போது ஈ வந்தால் விரட்ட ”ஈ“பேட்.









********************************************************************

தாய்லாந்தும் டைகர் டெம்பிளும் -பகுதி 2

மறு நாள் கில்லி மாதிரி வண்டி ஏழு மணிக்கு வந்தது. போகிற வழியில் ஒரு வெள்ளைக்கார தம்பதிகளை ஏற்றிக் கொண்டு வழியில் floating market மற்றும் Snake Farmபார்த்து விட்டு (இவற்றைப் பற்றி தனி பதிவு எழுத உத்தேசம்) நேரே நம்ம புலிக் கோவிலுக்கு வந்தடைந்தோம்.

From Rishaban tour

அதன் பெயர் Wat Pa Luangata Bua Yannasampanno என்கிற டைகர் டெம்பிள். வாட் என்றால் கோவில் என்று அர்த்தமாம். டைகர் டெம்பிள் போரப்ப கண்ணைப் பறிக்கிற கலர் உடை அணிந்தால் உள்ளே போக முடியாது என்று அந்தப் பெண் எச்சரித்திருந்ததால், வெளிர் நிறத்தில் வந்திருந்தோம்.உள்ளே செல்ல டிக்கட் வாங்கிய பிறகு வாசலில் உள்ள போர்டைப் பார்த்து அதிர்ந்தோம். கோவிலுக்குள்ளே பலவகையான காட்டு மிருகங்கள் திரியுமென்றும் அவை உங்களுக்கு ஊறு செய்தால் அதற்கு கோவில் பொறுப்பல்ல ,மேலும் இது தொடர்பான படிவத்தில் கையெழுத்து செய்தால் மட்டுமே அனுமதி என்றும் இருந்தது.

நீங்க தானே ஆசைப்பட்டீங்க வாங்க போலாம் என்று என் மனைவி உற்சாகமாகக் கூவ எனக்கோ வயிற்றில் புலியை சாரி புளியைக் கரைத்தது.எங்கள்டிரைவர், புலி இது வரைக்கும் யாரையும் ஒன்னும் பன்னுனதில்ல சும்மா உள்ளே போங்க tiger canyon க்கு வேற ஒரு கிலோமீட்டர் நடக்கனும் என்றார்.குழந்தை இருக்கதால நீயும் கூட வாவேன் என்று அழைத்தற்கு, நோ நோ தினம் இதைதானே பார்கிறேன் என்று வர மறுத்து விட்டார். எஙகளுடன் வந்த ஜோடி எப்போதோ போய்விட்டிருந்தது.நம்ம ஊர் கரு வேலங்காடு மாதிரி 80ஏக்கர் பரப்பளவில் இருக்கிறது. நிறைய டூரிஸ்ட்டுகளுக்கு இந்த இடத்தைப் பற்றித் தெரியாததால் கூட்டம் அதிகமில்லை. இங்குமங்குமாக ஓரிருவர் நடமாடிக் கொண்டிருக்க, வழியில் அவிழ்த்து விட்ட காளைகளாக குதிரை, நம்ம ஊர் சாதி பன்றி , நரி மாதிரி ஏதோ ஒன்றும் தென்பட்டது.இதுக்கு தான் அப்படி கிளப்பினாங்களா பீதிய என்று நினைத்துக் கொண்டு நடந்தோம்.

எங்க எப்படிப் போகனும்னு ஒரு வழிகாட்டுதலும் இல்லாமல் இருந்தது. நடந்த வழியெங்கும் நார்த்தை மரங்கள் பழுத்துக் குலுங்கிக் கொண்டிருந்தன.அந்தப் பாதை திரும்புகிற இடத்தில் உட்கார்ந்திருந்த புத்த பிட்சுவிடம் கேட்க அவர் எங்களை இட்டுக் கொண்டு போனார். அவர் துணைக்கு வந்ததற்கு அப்புறம் வழி நெடுக கைகாட்டி மரமாக வந்தது.கூன்டில் புலிகள் இருக்கும் டூரிஸ்ட்கள் வரும் போது வெளியில் கொண்டு வந்து போட்டோ எடுக்க விடுவார்கள் போல என்றே நான் நினைத்திருந்தேன். மெக்கனா’ஸ் கோல்டு படத்தில் தங்க மலையைத் தேடி உமர்ஷெரீப் குதிரையில் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்து வருவார்.அவர் முதன் முதலாக மலையைப் பார்க்கும் போது அதீத சத்தத்தமான பின்னனி இசையுடன் தங்கமலையைக் காட்டி பார்பவர்களைப் பிரம்மிக்க வைப்பார்கள்.

அதுபோலவே சுண்ணாம்பு பாறைகளாகஇருந்த அந்த பகுதியை கடந்தபோது விரிந்த பள்ளத்தாக்கில் கிட்டத்தட்ட 17 புலிகள் வெட்ட வெளியில் படுத்திருந்தது. இத்தனை கூட்டமாக புலிகளை அதுவும் திறந்த வெளியில் பார்த்த போது கிலியுடன் கூடிய பிரம்மிப்பு வந்தது. விரல் விட்டு எண்ணக் கூடிய அளவில் மக்கள் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். புத்தத் துறவிகளுடன் சில வெள்ளைக்கார வாலன்டியர்களும் இருந்தார்கள்

தங்கமணி முதலில் போய் போட்டோ எடுத்து வர அடுத்து நான் போனேன், அதுவரை உறக்கத்தில் இருந்த புலி நான் உட்காரும் போது  வாலை மெல்ல அசைக்க, எனக்கு திகிலாக இருந்தாலும் பயம் வரவில்லை. கூடவே வாலன்டியர்ஸ் இருக்கிற தைரியம் தான். போட்டோ க்ளிக் ஆன‌ நிமிசத்தில் கைதியப் பிடிப்பது போல நம்மை கபக் என்று பிடித்து கொள்வார்கள். பெரும் பாலும் புலிக்கு பின் புற‌மாக‌வே ந‌ம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்க‌ள். சத்தம் எதுவும் போடக்கூடாது என்று எச்சரித்த பின் தான் அழைத்தெ செல்கிறார்கள்.

நாங்களும் தொடுவோம்ல

உண்மையில் அது ஒரு பெளத்த மடாலாயம் ப்ளஸ் கோவில். தாய்லாந்து பர்மா எல்லையில் உள்ள காடுகளில் (பெங்கால் டைகர்ஸ்) புலிகளும் அதை வேட்டையாடுபவர்களும் அதிகமாம். ஆனால் உலகெங்கிலும் மொழி,இன,மத வேறுபாடின்றி சாதாரண மக்கள் பெரும்பாலோனோர் அப்பாவிகள் மற்றும் நல்லவர்கள். தாயலாந்து கிராமத்தினரும் புலிகள் வேட்டையாடப் படுவதைக் காணச்சகிக்காமல், தங்களால் இயன்ற அளவுக்கு கிரிமினல்களை தடுத்துவந்திருக்கிறார்கள். அப்படி அவர்களால் மீட்கப்பட்ட சின்னஞ்சிறு புலிக் குட்டியை இந்த புத்த கோவிலில் கொண்டுவந்து ஒப்படைத்திருக்கிறார்கள். அதை தன் கூடவே வைத்து வளர்த்திருக்கிறார் புத்த பிட்சு. அன்பே உருவான துறவி வளர்த்த புலி எப்படி இருக்கும் அது மிக சாந்தமாக அவருடனுயே உல்லாத்த ஆரம்பித்ததும், அப்பகுதி மக்கள் சமூகவிரோதிகளின் துப்பாக்கிக்கு பலியான புலிகளின் குட்டிகளை மீட்டு அவரிடம் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறார்கள். இப்போது சிறிதும் பெரிதுமாக சுமார் 17 புலிகள் இருக்கின்றன.

அங்கிருந்தவர்கள் புலி தலைய மடியில் வச்சு படமெடுக்கிறதுன்னா எடுத்துக்கலாம் என்றார்கள். இதென்ன சின்னப் புள்ளத்தனமா இருக்கு என்று எனக்கு உள்ளுர உதறினாலும். குழந்தைய வச்சுக்கிட்டு இருக்கிறதால இப்ப வேண்டாம் என்று நான் நகர, இது சாது பிரானி சும்மா உட்காருங்க என்றார். என் மனைவி இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டம் இதப் பண்ண மாட்டமா வாங்க என்று போய் உட்கார இந்த நேரத்தில் கொட்டாவி ஏதும் விட்டால் என்னாவது, அதுக்கு திடீரென கோபம் வந்த என்னாவது, போன்ற ஆதார சந்தேகங்கள் மனதில் ஒட நானும் உட்கார்ந்தேன். புலியின் தலையை அலாக்கா தூக்கி மடியில் வைத்தார்கள். அதுவரை சும்மா இருந்த பாப்பா, புலியைப் பார்த்து பெள பெள என்று கூப்பிட, வாலன்டியர் சத்தம் கூடாது என்று சைகை செய்ய, பாப்பாவுக்கு அது புரியுமா கத்திக் கொண்டே இருந்தாள். ஆனால் பாப்பா தானே கத்தட்டும் என்று புலி கண்டு கொள்ளவே இல்லை. பாதி பயமும் மீதி த்ரில்லுமாக படமெடுத்துக் கொண்டு வந்தோம்.


ஏழெட்டு வயது வெள்ளைக்காரக் குழந்தைகள் மல்லாக்க படுத்திருக்கும்புலியின் வயிற்றில் உட்கார்ந்து கொண்டு போஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தன. என்னா தைரியம் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். வெள்ளைக்கார‌ர்கள் சொறிந்து கொடுத்தால் அழகாக் கழுத்தை நீட்டிக் கொண்டிருந்தன‌. நாங்கள் அதெற்கெல்லாம் போக‌வில்லை அது ந‌ன்றியுட‌ன் ந‌ம‌க்குத் திருப்பி சொறிந்து விட்டால்என்ன ஆவது என்ற பயம் தான் காரணம்.

From Rishaban tour

இவை ஏன் இப்ப‌டி சாதுவாக‌ இருக்கிற‌து எதாவ‌து மருந்து மாய‌மா என்ப‌து ப‌ற்றியும் floating raft house,river kawi, white water rafting, சையோக் ஃபால்ஸ், டெத் ர‌யில்வே, ரத்னகோஸின் ஐலன்ட் ம‌ற்றும் பாங்காக்புத்த கோவில்கள், மலேசியா மற்றும் சிங்கப்பூர் ப‌ற்றி அடுத்த‌ பதிவில்.

தாய்லாந்தும் டைகர் டெம்பிளும் -பகுதி 1

பயணம் போவது என்றால் யாருக்குத்தான் பிடிக்காது.ஒவ்வொரு பயணமும் நம்மைப் புதுப்பிப்பது என்பது உண்மை தானே. இந்த முறை ஊர் செல்லும் போது தாய்லாந்து மலேசியா சிங்கப்பூர் வழியாக செல்லலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

டிஸ்கவரி சானலில் ஒரு புத்த பிக்க்ஷு புலியை ஏதோ நாய் குட்டி போல பிடித்துக் கொண்டு நடந்து போவதை நான் முதலில் பார்த்தபோது ஆச்சரியத்தில் இப்படி கூட முடியுமா என்று வியப்புற்றேன்.தாய்லாந்தில் ஏதோ ஒரு இடம் என்று பார்த்ததாக ஞாபகம். அங்கே போகலாம் என்று அப்போது சிந்திக்கக் கூட இல்லாதால் அது எங்கே இருக்கிறது அந்த நிறுவனத்தின் பெயர் என்ன என்பதை எல்லாம் நான் அப்போது கவனித்து வைத்திருக்கவில்லை.

From Rishaban tour

தாய்லாந்துக்கு போகலாம் என்று முடிவு செய்தவுடன் நான் பார்க்கவேண்டிய இடங்களுக்கு லிஸ்ட் தயார் செய்த போது இந்த புலிப்பேட்டை தான் முதலிடம் பிடித்து. ஆனால் அந்த ஊரின் பெயரும் தெரியாமல் அது ஏதும் சரணாலயமா அல்லது zoo-வா என்று தெரியாத நிலையில் அது பற்றிய விபரத்தை தாய்லாந்து எம்பஸிக்கு போயும் கூட என்னால் சேகரிக்க முடியவில்லை.

எனக்கு பாக்கேஜ் டூரில் செல்வது அறவே பிடிக்கவே பிடிக்காத ஒன்று. சில சமயம் அது எக்னாமிக்கலாக கூட இருக்கலாம். ஆனால் என் வீட்டுக்காரரும் கச்சேரிக்கு போனார் என்கிற மாதிரி நானும் இந்த இந்த இடங்களுக்கு போயிருக்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொள்ள உதவுமே தவிர நாம் ரசித்து பார்க்க இயலாது. அடுத்தடுத்த ஊர்களுக்கு உள்நாட்டு விமானமோ அல்லது ரயிலோ புக் செய்திருப்பார்கள் எங்கேனும் நாம் விரும்பினால் கூட அதிக நாள் தங்க இயலாது போகும்.அவர்கள் அரேஞ்செய்திருக்கும் சைட்சீயிங் டூர்கள் எல்லாம் எக்ஸ்பிரஸ் வேகத்தில் இருப்பதுடன் பிடிக்கிறதோ பிடிக்கலையோ எல்லாத்திற்கும் போய் தொலைய வேண்டி இருக்கும். எனக்கு ம்யூசியம், பார்க், ஷாபிங்க் மால்கள் பார்பதில் கொஞ்சம் கூட ஈடுபாடு கிடையாது.

அதனால் தகுந்த முன் ஏற்பாடு இல்லாமல் அங்கே போய் பார்த்துக் கொள்வோம் என்று 'கோயிந்து' மாதிரி கிளம்புவது தான் எனக்குப் பிடிக்கும். அதனால் சென்று சேர்கிற முதல் நாள்மட்டும் தங்குவதற்கு Baiyoke Towers-ல் புக் செய்து கொண்டு கிளம்பினோம். ஹோட்டல்களின் வலைத்தளத்தில் இருக்கிற டாரிப் கார்டுகளைப் பார்த்தால் நெட்-புக் செய்தால் மிகக் குறைவு என்பது போலவும் வாக்-இன் –கஸ்டமர்களாக சென்றால் ரேட் அதிகம் என்பது போல கான்பித்திருப்பார்கள். ஆனால் நேரில் செல்லும் போது இந்த இரண்டுக்கும் சம்மந்தமில்லாமல் மிக குறைந்த விலைக்கு கிடைக்கும் என்பதே நிஜம். அதனால் சென்று சேர்கிற முதல் நாள்மட்டும் தங்குவதற்கு பாங்காக் Baiyoke Towers-ல் புக் செய்து கொண்டு கிளம்பினோம். தாய் பாட் 4500 என்று புக் செய்திருந்தோம். அதே லோகெஷனில் அதே தரத்தில் 3 ஸ்டார் ஹோட்டல்கள் 1300 க்கு வாக்-இன் – கஸ்டமராக செல்லும் போதே கிடைத்தது.

புறப்படுவதற்க்கு முன் என்ன என்ன இடத்திற்கு போகிறோம் என்று நெட்டில் தேடும் பொழுதே எனக்கு டூர் போகிற அனுபவம் கிடைக்க ஆரம்பித்துவிடும். தவறாமல் லோன்லி பிளானட் (lonely Planet) புத்தகமும் வாங்கி விடுவேன். இந்த புத்தகம் back baggers என்று அழைக்கப்படும் லோ பட்ஜெட் வெளிநாட்டு பயணிகளுக்கு வேதம். அதில் இல்லாத விபரமே இருக்காது. சாதரான லாட்ஜ் முதல் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல்கள் வரை அதன் லொகேஷன் நீங்கள் பார்க்க இருக்கும் டூரிஸ்ட் சைட்-லிருந்து எத்தனை தூரத்தில், அதன் ரேட்,தரம் மூட்டைப்பூச்சி இருக்கா இல்லையா என்பது வரை அத்தனையும் தந்திருப்பார்கள். அது போல பப்ளிக் டிரான்ஸ்போர்ட் முதல் டாக்சி, rent a car,டுக் டுக்( நம்ம ஆட்டோதான்)எல்லாவற்றையும் தந்திருப்பார்கள். மேலும் எங்கிருந்து எதுவரை ரயிலில் செல்வது உசிதம் பின் டாக்சி அல்லது போட் எது நம் டார்கெட்டு செல்ல வசதியானது,மேலும் நடந்தே பார்க்க வேண்டிய பகுதிகள் எவை. அங்கே எந்த மாதிரி ஏமாற்று வேலைகள் நடக்கும்(touris traps)என்று விலாவரியாக எழுதியிருப்பார்கள்.அதைப் படிக்கும் போதே அந்தப் பகுதிகளுக்குள் நம் ஒரு வலம் வந்தது போலவே இருக்கும்.

நெட்டில் ரிச்சர்டு பாரக் என்பவர் சிங்கப்பூரில் தொடங்கி ரயிலிலேயே மலேசியா வழியாக தாய்லாந்து, லாவோஸ் வரை சென்ற அனுபவத்தைப் படித்ததும் தரைவழியில் போனால் இன்னும் நன்றாக இருக்குமோ என்று ஆசை வர ஆரம்பித்தது.சின்னக் குழந்தை முன் வைத்த மிட்டாய் பிளேட் மாதிரி, படிக்கிற இடத்தை எல்லாம் லிஸ்டில் சேர்க்க ஆரம்பித்தேன். நான் மேப் எல்லாம் பிரிண்ட் பண்ணி வைத்துக் கொண்டு பிளான் பண்ணுகிறேன் பேர்வழி என்று கடைசி வரை மாற்றிக் கொண்டே இருந்தேன்.ஒரு கட்டத்தில் பொறுமை இழந்த தங்கமணி (வலைப்பதிவில் மனைவியை இப்படி தான் குறிப்பிடுகிறார்கள் ஊரோடு ஒத்துப்போகிறேன்), இங்க பாருங்க அந்த நாட்டை படையெடுத்துப் பிடிக்கவா போறீங்க, நம்ம சுத்திப் பார்க்கத்தான் போறோம் -ன்னு நினைத்துக் கிட்டு சீக்கிரமா பிளானை பைனலைஸ் பன்னுங்க, கைக்குழந்தைய வச்சுகிட்டு கிளம்புறோம் அங்க வேற மழை காலம்ன்றீங்க அதுக்கு தகுந்த மாதிரி இருக்கட்டும் என்றார்.

அதானால் ரயில் செல்கிற ஆசையை முதலில் மூட்டை கட்டினேன். புக்கட், க்ராபி, கோ சுமோய் போன்ற தமிழ் பாட்டு சீன்களில் வருகிற பீச்சுகளை தவிர்த்து பாங்காக், ரத்னகோஸின் ஐலண்ட், காஞ்சினபூரி, சையோக் அங்கிருந்து வடக்கே ச்ச்யாங்மெய் வரை தாய்லாந்தில் பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்தோம்.

பாங்காக் ஏர்போர்ட் மிகப் பெரியது. சுவர்ணபூமி என்ற சமஸ்கிருதப் பெயரிலேயே அது அழைக்கப்படுகிறது. விசா பார்மலிட்டிகள் பத்து நிமிடத்தில் முடிய 20 நிமிடத்தில் சுவர்ண பூமி ஏர்போர்ட்டை விட்டு வெளியில் வந்தோம், நாங்கள் தங்கிய இடம் ப்ராட்நாம் (Pratunam)என்கிற லிட்டில் இந்தியா, அதனால் இந்திய உணவுக்கு பஞ்சம் இல்லை மதிய வேளையில் வந்திறங்கியதால் "புலி" பார்க்க வேண்டி டிராவல் எஜெண்ட்களைப் பார்த்து பேசினேன். அவர்கள் பாங்காக் கோவில்களிலும், ரோஸ் கார்டன் மற்றும் floating மார்கெட்டிலும் எங்களை தினிக்க முற்பட எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

From Rishaban tour

மாலை மார்கெட் ஏரியாவில் சில எஜெண்டுகளப் பார்த்தேன். அதில் ஒரு பெண் நீ சொல்கிற இடம் டைகர் டெம்பிள் அது காஞ்சினபூரியில் (kanchinaburi) இருக்கிறது என்றாள். காஞ்சினபூரி பற்றி ஏற்கனவே நெட்-ல் அலசி வைத்திருப்பதால் பாங்காக் -ஐ பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று அன்றிரவே அங்கே செல்ல கார் ஏற்பாடு செய்யக் கேட்டேன். கார் ஏற்பாடு செய்வதற்கு பதிலாக, அங்கே தங்குவதற்கு floating raft hosue -ல் நீங்கள் தங்க ஏற்பாடு செய்கிறேன் அவர்களே உங்களை கூட்டி போக கார் அனுப்பவார்கள் ஏன்றாள். அது மட்டுமல்ல அங்கு தங்கியிருக்கிறவரை நீங்கள் எங்கு போக வேண்டுமானாலும் அவர்கள் கார் அனுப்புவார்கள் அதற்கு கட்டணம் ஏதும் இல்லை, உணவும் இதில் அடக்கம் மூன்று நாட்களுக்கு 9000 தாய் பாட் என்றாள். அந்த ஹவுஸ் தரம் வசதி அதன் வாஸ்து என அனத்து விவரங்களியும் கேட்ட பின் நான் நெட்-ல் பார்த்த விலையைவிட தோதான விலையாக இருந்தாதால் புக் செய்தேன்.மறுநாள் காலை ஹோட்டலுக்கு வண்டி வரும் என்றாள்

ஹோட்டலுக்கு வந்ததும் என் காஞ்சினபூரி பற்றிய குறிப்புகளைப் படித்தேன், காஞ்சினபூரி பாங்காக்-லிருந்து 300 கீ.மீ வடக்கில் பார்மா எல்லை அருகே உள்ள சிறு நகரம். தங்கமணியிடம் நம்ப போகிற இடம் பர்மா பார்டருக்கு அருகில இருக்கு, அங்கே கொசு நிறையாவாம் என்றேன். வந்தமா சிட்டியில இருக்கிற இடங்களைப் பார்த்தோமா ஏன்று போகாம புலியப் பார்க்கிறேன் எலியப் பார்கிறேன் ஏன்று ரிமோட் வில்லேஜ்க்கு எல்லாம் எதுக்கு போவானேன்.கைப்புள்ள வேற இருக்குல்ல என்று அலுத்துக் கொன்டார்.குழந்தைக்கு ஒத்துக் கொள்ள்வில்லை என்றாள் யூ டெர்ன் எடுத்து இந்தியா செல்ல வேண்டுமே என்ற கவலை எங்களுக்கு. ஆனால் எங்க பாப்பா டூர் முழுதும் இடையூரா அப்படின்னா கிலோ என்ன விலை என்று கேட்டது இறைவன் அருளே.